Notatki Alexa

Myślę że to jeden z przykładów szkoły “równania w dół”. Z tego co pamiętam, to nie jest tak, że zapomniano czy pominięto kreatywnych – w puli na maturze z polskiego są przewidziane dla dyspozycji oceniających punkty za “szczególne walory pracy” – bodajże aż 4 na 50 możliwych do zdobycia. Widać więc proporcje między pochwalaniem schematów a docenianiem kreatywności ;]

Od czasu do czasu słychać tego typu pomysły na uzdrowienie różnych sytuacji i wygląda na to, że żadne środowisko nie jest nań odporne ;] Inna genialna inicjatywa z tej serii, na szczęście jeszcze nie zrealizowana:

http://www.youtube.com/watch?v=2k4Kox6P2A0&feature=channel_page

Serdecznie Witam,

Maturę zdawałem 2 lata temu, więc temat jest mi dość bliski.
Problem dotyczy nie tylko matury z Języka Polskiego, ale także innych przedmiotów.

Osobiście, zdawałem także maturę z informatyki.

Sytuacja z tego przedmiotu jest naprawdę interesująca.
Wystarczy spojrzeć na średnie wyniki z egzaminu:

2006 – 23,9% (za http://www.cke.edu.pl/images/stories/Matura2006wyniki/raport_mat_przyr.pdf)
2007 – 37 % (za http://www.cke.edu.pl/images/stories/Wyniki07mat/sprawozdanie_ogolne_a.pdf)
2008 – 36 % (za http://cdn.gazeta.pl/bi.gazeta.pl/im/6/5410/m5410546.jpg)

Próg zdawalności na maturze – 30%(gdzie zwykle aby zaliczyć na studiach, czy w szkole średniej próg wynosi 45-50%)

Czy faktycznie stan wiedzy z informatyki jest aż tak niski?
Np. w roku 2008 matura z informatyki mogła być zdawana tylko na poziomie rozszerzonym.

Kto wybiera taki poziom trudności?

Zwykle osoby które znają się na tym.
Czy faktycznie 6% ponad próg zdawalności to satysfakcjonujący wynik?
Kto układa i akceptuje egzamin, którego średni wynik, dla osób dobrowolnie do niego przystępujących, jest poniżej 40%?

Z rozmów z zaprzyjaźnionym nauczycielem wynika, że nawet osoby które zawodowo uczą informatyki, materiału który obejmuje maturę, nie były w stanie rozwiązać zadań w wyznaczonym czasie(mam na myśli matury z poprzednich lat).

Skoncentrowałem się akurat na tym przedmiocie, aby pokazać, że to po prostu nie działa tak, jak powinno.
“It’s broken” – nawiązując do jednego z poprzednich wpisów.

Pozdrawiam,
Marcin Wojciech

Warto przynajmniej wyciągnąć wnioski dla samego siebie: nasz system edukacji (nie tylko egzamin maturalny) kuleje i raczej nie oczekiwałbym na to, że szybko się to zmieni, a więc nie warto tej formy edukacji zbyt sztywno się trzymać. Lepiej samemu zadbać o swoją wiedzę i umiejętności (czyli podobne wnioski, które wyciągnął Alex). Smutne tylko jest to, że osoby, które mają potencjał twórczy i jednocześnie mało wiary w siebie przyrównuje się do istniejących szablonów, które nie wnoszą żadnego postępu dla ludzkości.

Ja idąc na maturę z języka polskiego miałem w głowie cały czas: “klucz, klucz, klucz…”

Pozdrawiam
Kamil

Kamil:
“Lepiej samemu zadbać o swoją wiedzę i umiejętności (czyli podobne wnioski, które wyciągnął Alex).”
Ja rzuciłem studia, gdy zacząłem często słyszeć od ćwiczeniowców: “Panie Oreście, ja się z Panem zgadzam, ale w książce jest inaczej i nie mieszajmy grupie”

Przyznam, że uczenie się na własną rękę i bez egzaminowania mnie z wiedzy, z którą się nie zgadzam czy uważam za niepotrzebną jest zdecydowanie efektywniejsze Poza tym życie zweryfikuje moją wiedzę.

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Aleksie, dlaczego namawiasz młodych ludzi do porzucenia szkoły (średniej)!?
To prawda, system szkolnictwa nie jest idealny, ale nie chcesz chyba dopuścić do sytaucji, w której coraz mniej uczniów czyta książki? To jest dopiero absurd! Żeby ludzie kończący maturę (i zadający ją, o dziwo!) nie przeczytali narodowej epopeji,, “Pana Tadeusza”. To nie żart! Zobacz, tutaj: http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/10,88722,6567767,_Pana_Tadeusza_nie_przeczytalem_.html
Czy to wg. Ciebie jest w porządku?

Pozdrawiam – Ryszard.

Aleksie, jak w takim razie mam zinterpretować tę wypowiedź: “Młodsze Koleżanki i Koledzy, nie dajcie się, odhaczcie jakoś tę chorą instytucję” ?

A dalej,
“Jako człowiek, który za własne pieniądze powołał do życia i utrzymuje Biblioteczkę Czytelników http://biblioteczka.alexba.eu/ dziwię się, że kierujesz coś takiego do mnie.”
Aleksie, miałem na myśli kanon lektur obowiązkowych, które każdy uczeń chcący szczycić się średnim wykształceniem powinien znać. Gdybyś obejrzał film (to nie jest ARTYKUŁ), jeszcze raz podaję link http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/10,88722,6567767,_Pana_Tadeusza_nie_przeczytalem_.html wówczas wiedziałbyś o czym dokładnie mówię. Czy naprawdę uważasz, że ingnorancja tych młodych ludzi jest czymś w porządku!?
Osobiście nie widzę żadnej przyszłości dla ludzi, którzy dzięki swojej niewiedzy (i, co gorsza szczyceniu się nią), a także kombinowaniem “załatawiają” sobie maturę.

Pozdrawiam – Ryszard.

edit: Oczywiście nie klasą matematyczno-przyrodniczą ale matematyczno-informatyczną – rezultat myśli o egzaminie gimnazjalnym…

Wiele ze współczesnych testów/egzaminów służy do sprawdzania nie wiedzy ale umiejętności rozwiązywania takiego testu: na maturze umiejętność dopasowania się do klucza, na egzaminie teoretycznym na prawojazdy z rozwiązywania łamigłówek rysunkowych (bo nie z wiedzy jak “ja” mam się zachować na drodze) itd. Nawet studia stają się miejscem, gdzie egzaminuje się studentów z “odhaczania” przedmiotów a nie z uczenia się czy rozwiązywania konkretnych problemów.

Dawanie patentu uczelniom, szkołom czy instytucjom certyfikującym na to czy nasza wiedza/umiejętności są na odpowiednim poziomie czy też czy nadajemy się do pełnienia jakiejś funkcji zawodowej jest dla mnie małym nieporozumieniem. Osobiście wolę, aby te instytucje zajmowały się poszerzaniem wiedzy, trenowaniem umiejętności, rozwijaniem kreatywności czy myślenia a nie wydawaniem zaświadczeń Życie jest egzaminem w którym realną konsekwencją jest jakość naszego życia a nie oceny, punkty czy procenty
(Marcin – to mój pomysł na system)

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Alex: “Czy w ten sposób wychowujemy niezależne jednostki i przywódców, czy też konformistów?
Jaki daje to skutek dla bezpośrednio zainteresowanych?”

Oczywiście, takie rozwiązanie promuje konformizm, jak z resztą chyba cały system państwowej edukacji(egzaminy po szkole podstawowej, egzaminy gimnazjalne, matury, studia).

Jako skutek uznałbym obniżone poczucie własnej wartości, nie wybijanie się przed szereg, nie wyrażanie głośno swojego sprzeciwu, brak chęci do zmiany.

Nie chciałbym aby moja poprzednia wypowiedź została odczytana jako aprobata i przyzwolenie dla tego rodzaju działań – jest dokładnie odwrotnie.

Czasami jednak, jako młodzi ludzie, nie mamy wyjścia – pewne zawody lub branże wymagają od nas przejścia przez formalną ścieżkę edukacji.
Był o tym wpis na blogu – http://alexba.eu/2007-05-16/rozwoj-kariera-praca/formalne-studia-kiedy-i-dlaczego-warto/ .

Życzę aby wszelkie szkodliwe absurdy szybko zniknęły z naszego otoczenia.

Pozdrawiam,
Marcin Wojciech

A ja chciałbym się dowiedzieć, kogo dokładnie masz na myśli mówiąc o “ludziach na tzw. poziomie”?

Myślę że definicja takich osób to coś bardzo subiektywnego ;]
Ryszard
Obracam się w różnych środowiskach, również ludzi, o których chciałbym myśleć że są “na poziomie” i temat polskiej literatury jednym z tysiąca różnych, które mogę z takimi osobami poruszać – jego znajomość nie jest dla mnie warunkiem koniecznym odnalezienia sie wśród tych osób. Nawiasem mówiąc myślę, że dyskusje na temat obecnego kanonu lektur obowiązkowych są tematem dość rzadko spotykanym w rozmowach towarzyskich. I tutaj,z moim wolnorynkowym podejściem, wcale nie jestem pewien czy jest to coś, czym należy się specjalnie martwić ;]

Ryszard:
Teraz nie wiem czy osoby z którymi się spotykam są osobami na poziomie czy nie W każdym razie są to osoby bardzo interesujące i mamy wiele różnych tematów do rozmów, szczególnie o własnych przemyśleniach, odczuciach, doświadczeniach, planach, dziedzinach naszych zainteresowań itd. a nie o problemach osób wyimaginowanych (jakimi są najczęściej postaci literackie). A jeśli bycie “osobą na poziomie” wymaga znajomości sztuki, literatury, historii itd. to najwyraźniej nie mam zapędów do bycia “na poziomie”

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Ryszard:
Bo się zapędzimy, tak jak ta dziennikarka:
“Czytałam “Pana Tadeusza”, “Chłopów” i wiele innych lektur, które powinniśmy jako ludzie wykształceni znać.“

Ciekaw jestem czy Pani dziennikarka lub Ty znacie budowę układu krwionośnego, pokarmowego czy immunologicznego… dlaczego przedkładamy wiedzę o czyjejś twórczości, o losach bohaterów wyimaginowanych nad wiedzę o rzeczach które są w nas?

Ja się z Tobą absolutnie zgodzę, że warto mieć rozległą wiedzę o tym co nas ciekawi i co nam potrzebne. Daleki jednak jestem od nazywania kogoś “kretynem” (do czego posunął się Michał Koterski odnośnie polityków) za nieznajomość w jakiejś dziedzinie – w tym wypadku literatury. Nie chciałbym również abyśmy mylili “umiejętność wybierania wiedzy dla nas istotnej” z “ignorancją”.

PS: Jeśli warunkiem bycia “osobą na poziomie” jest znajomość literatury to z pewnością wśród wielu noblistów z dziedzin ścisłych nieuświadczysz “ludzi na poziomie”. A to niepotrzebna wyimaginowana bariera w kontaktach międzyludzkich, którzy z pewnością mają wiele ciekawego do powiedzenia

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Ryszard:
” Jak chcesz się odnaleźć w towarzystwie ludzi na tzw. poziomie nie mając np. tej elementarnej wiedzy o polskiej literaturze?”
Hmm. co wtedy mam ja zrobić? Porzucić na zawszę myśl o tym że w obcym dla mnie kraju o nazwie Polska (przyjechałam tu dopiero po maturze u siebie) nie będę mogła obracać się w towarzystwie ludzi na poziomie. No bo przecież nie znam lektur polskich! Myślę, że podejście jest mocno przesadzone. Zresztą obracam się w towarzystwie ludiz na poziomie i nam jakoś nie przeszkadza brak mojej wiedzy w zakresi kanonu lektur.

Alex,
U nas na Białorusi byłam rocznikiem, gdzy zaczynało się przejście z czegoś podobnego do starej polskiej matury na coś co podobne do nowej polskiej matury (8 lat temu!). Po-pierwsze stara nie zawierała wypracowań, miałeś sprawdzian z otrografii i tzw gramatyki. I miałeś omówienie jakiejś lektury (ustnie przed komisją, do wylosowania była 2 z około 60). Reszta przedmiotów – łatwiejsze do ustalenia mechanizmu oceniania (tam albo rozwiązałeś zadanie źle albo dobrze, albo opisałeś mechanizm działania czegoś źle albo dobrze).
Nasz rocznik mógł przystąpić wcześniej do testów ogólnokrajowych. Język rosyjski i białoruski był oceniany z poprawności/gramatyki/ortografii. NIE było możliwości jakiego-kolwiek formułowania myśli. Tu nei ma problemu ze stworzeniem klucza! Dążyło się do tego (i chyba tak już jest), ze te testy są oceniane wszędzie tak samo, uczelnie uznawały wyniki testów jako wyniki egzaminów wstępnych. ALE nie było tak, że wszystkie egzaminy wstępne można było zastąpić wynikami z testów. Trzeba było przedmioty specyficzne (wyznaczone przez uczelnie) jednak zdawać. I tu jak ktoś idzie na polonistykę czy nauki pokrewne -niech pisze wypracowania a wykładowcy ocenią lub nie jego kreatywność.

Łukasz,
Zgadzam się, olimpiady to fajna rzecz. Sama byłam kilka lat pod rząd laureatką olimpiad z matmy. Tylko u nas było z uznaniem tego trochę inanczej: maturę nadal musiałam pisać, a z egzaminów wstępnych z matmy byłam w większości uczelni zwolniona. Ale ja miałam chyba jednak trochę inną motywację do udziału w olimpiadach: nie po to żeby być zwolnioną z jakiego-kolwiek egzaminu. Ja to lubiłam, miałam z tego frajdę, bo olimpiady z matmy składały się z takich zadań, w których dla każdego trzeba było wymyślić niestandardowe, wychodzące poza ramy nauki w szkole podejście. One w pewnym sensie uczyły cię kreatywności i patrzenia w szerszej perspektywie, a również i rozkładania na czynniki pierwsze.
Piszesz, że Olimpiady daja możliwość popisu wiedzy. Nie wiem jak w Polsce to dokładnie wygląda, ale na Białorusi – na olimpiadzie wyróznionych może być max 9 osób z całego kraju (lub na poziomie województw 6*9 osób w sumie w całym kraju). Białoruś ma 10mln – i 9 osób to jets bardzo mało (a nawet 54 też) – to są naprawdę bardzo wybitne jednostki. A w Polsce jest 40mln -i np 9 osób ma szansę zostać docenionym w swojej kreatywności (trochę mała skala) Olimpiada spełnia SWOJE założenie – wynajduje te niewiele naprawdę ponadprzeniętnie super-wybityne osoby. Ale tych tylko ponadprzeciętnych to jest sporo więcej, co z nimi? Nie chcemy ich wynagrodzić? Chcemy ich zrównać w dół do całej reszty? A kto będize rozwijał kraj?

Olga

Olga, wierzę, że napewno znasz przynajmniej literaturę swojego kraju i potrafiła byś o niej ciekawie opowiadać w towarzystwie ludzi na poziomie. Jeśli oczekujesz mojego komentarza w Twojej sprawie to uważam, że powinnaś znać także naszą polską, wspaniałą literaturę, a także zapoznać się z przebogatą historią naszego kraju. To jest naprawdę minimum

Alex:

Co do oceny szkoły, jest to w dużym stopniu prawda – jest ona w poważnym kryzysie. Problem tkwi, w moim przekonaniu, w nadmiernej egalitaryzacji polskiego szkolnictwa, która dramatycznie obniża poziom ogółu uczniów. Znaczne podniesie poziomu liceum np. poprzez podwyższenie progu zdawalności matury i zmiana jej formuły wydaje się niezbędna.

Doceniam Twoją inicjatywę z Biblioteką, uważam, że robisz znakomitą rzecz. Rozumiem również, że jest to blog “szkoleniowy”, który w dużej mierze skupia się na rozwoju konkretnych umiejętności przydatnych w biznesie, życiu, związkach. Nie oczekuję więc, że w Bibliotece znajdzie się Petrarca, Sofokles czy Prus – to nie to miejsce. Nie zgadzam się natomiast całkowicie z podejściem prezentowanym przez wielu uczestników dyskusji(w formie skrajnej przez Oresta). Jeżeli ktoś nie chce czytać klasyków, uczyć się języków, poznawać historii, matematyki, biologii, nauczyć się rozróżniać gotyk od romanizmu – to po co idzie do liceum? Dlaczego nie wybierze technikum lub szkoły zawodowej? Czy nie jest to marnowanie czasu własnego, nauczycieli a przede wszystkim tych, którzy chcą się uczyć?

Podłączę się do dyskusji, bo temat z tego grona mi chyba prawie najbliższy. Matura czeka mnie za rok. Siedzę w profilu matematyczno-fizycznym. W 1 klasie do nauki podszedłem jak w latach wcześniejszych, czyli skupiłem się po części na wszystkich przedmiotach, co pozwoliło mi uzyskać czerwony pasek. W tym roku odpuściłem sobie już kilka przedmiotów (biologia – masa pojęć, które po tygodniu z głowy ulatują, geografia – chociaż to akurat dla mnie bardzo logiczny i łatwy przedmiot, czy właśnie polski, tak mocno tutaj poddany pod dyskusję). Klucz oczywiście mnie trochę martwi, bo moje pomysły nawet chyba zbyt często odchodzą od schematów, z tego chyba wynika znowu matematyczny talent (niestety nie na takim poziomie, żeby zostać laureatem olimpiady – gratulacje Olga). Jednak odkąd powiedziałem swojej polonistce, że swoją przyszłość wiążę z matematyką i fizyką, a na pewno nie będzie mi po drodze z polskim, to wypomina mi to na co drugiej lekcji. “Polski musisz zdać i będziesz musiał”. I tak w drugiej klasie w całości przeczytałem tylko.. Zbrodnię i Karę. Resztę w formie mocno rozbudowanych streszczeń czasami wspartych filmami (Lalkę oglądałem z Łęcką graną przez jeszcze młodą Tyszkiewicz ). Dlatego też polskiego samego w sobie raczej się nie boję, boję się bardziej twórców klucza..

Jakby tego było mało, w 2 klasie zmieniono nam nauczyciela z matmy na emerytką, którą musieli przywrócić do życia. I ostatnio zacząłem mieć wrażenie, że w tym temacie się cofam, co mnie mocno zmartwiło. A jeszcze co do olimpiady, to chyba nie każdy może się przez kilka miesięcy wyrzec tylu rzeczy. Mnie jako pół-zawodowego piłkarza czekają w każdym tygodniu 4 treningi i mecz, co zabiera sporo, sporo czasu. Zrezygnować jednak ze swojego największego hobby, a wręcz ogromnej pasji? Nie wydaje mi się, aby w tej sytuacji było to właściwe posunięcie, tym bardziej, że mam zobowiązania wobec trenera i jego zawieść też nie wypada.

Alex,
Startowałem w tym roku w szkolnych wyborach na senatora, niestety nie udało się wygrać. Jednym z moich pomysłów (nie można tu raczej mówić o programie wyborczym) było właśnie całkowite zniesienie matury o czym wspomniałeś. A może chociaż zniesienie ‘przedmiotów obowiązkowych’? W przypadku zwycięstwa mógłbym o tym wspomnieć na mównicy w senacie, niestety nie udało się..

Witam ponownie

Alex:

Myślę, że nie dopuściłem się specjalnej manipulacji – pozwól, że przytoczę słowa Oresta:

“A jeśli bycie “osobą na poziomie” wymaga znajomości sztuki, literatury, historii itd. to najwyraźniej nie mam zapędów do bycia “na poziomie” ”

Jak widzisz nie wspominał On wyłącznie o lekturach, ale także sztuce, historii itd.

Głównym celem tego komentarza było zwrócenie uwagi na to, iż wielu młodych ludzi ma bardzo złe zdanie o szkole średniej, nie stara się realizować materiału, nie czyta lektur -mimo to wybiera się do tego typu szkół. Ponowię pytanie: w jakim celu?

W pełni się z Tobą zgadzam co do istotności kręgosłupa moralnego, umiejętności radzenia sobie w życiu(zarówno społecznie jak i ekonomicznie). Są one niezwykle ważne i często decydują o naszym powodzeniu w życiu. Jednak pewne zaległości bardzo trudno nadrobić. Mam kolegę, który w liceum nie czytał jakichkolwiek lektur. Z dumą twierdził, że to dlatego, że są na liście lektur i przeczyta je wówczas gdy skończy szkołę. Nie muszę chyba dodawać, że do dziś nie tknął ani jednej. Wniosek z tego taki, że dla wielu ludzi jedyny moment obcowania z tym co nazywamy “kulturą wyższą” czy “elitarną” to szkoła.

Wczoraj rozmawiałem ze znajomymi na temat, który tu poruszamy i w pewnym momencie wspomniana została ta scena:

http://www.youtube.com/watch?v=nCMlvnUVA1E

Myślę że to wcale nie jest wcale bardzo odległe od tego co się dzieje w szkołach. Wierzcie lub nie,ale sam miałem okazję słyszeć tekst “co wy sobie wyobrażacie, ja mam małe dzieci!” jako wymówkę (chodziło wtedy o przetrzymywanie sprawdzianów przez kilka miesięcy) ;]

Pamiętam że dziwiło mnie że ta scena w ogóle jest omawiana na lekcjach polskiego. Chciałoby się powiedzieć “doktorze,lecz się sam” ;]

Ryszard, piszesz
“Mateusz, zgadzam się z Twoją nauczycielką i powtórzę za nią: “Polski musisz zdać i będziesz musiał”. Na całe szczęście. Być może nie przeczytasz nawet tych lektur (nie będzie Ci się przecież chciało wysilać), ale przynajmniej będziesz musiał zapoznać się z ich treścią, chcąc zdać maturę.

Bardzo ostrożny byłbym z zajmowaniem takich stanowisk. Mam wrażenie, że zajmujesz pozycję czlowieka, który “wie lepiej” co jest dla rozmówcy dobre (i to jeszcze jest dla mnie ok – może się zdarzyć tak że rzeczywiście jest – o tym przeciez dyskutujemy) natomiast prezentujesz swoj wlasny punkt widzenia jako prawdę ostateczną i jedyną z możliwych,właściwych dla odbiorcy opcji (co, swoją drogą, zarzucałeś przed chwilą Aleksowi).

Jeżeli uslyszałbym taką wypowiedź skierowaną do mnie to pomyślałbym sobie że:

a)rozmówca zaklada że jestem głupszy od niego i nie jestem w stanie sam dojść do tego co dla mnie dobre (i szkodliwe)
b)przyjmuje że nie jestem w stanie ponieść konsekwencji swoich wyborów i poczuwa się do misji uchronienia mnie przed nimi

Być może nie takie są Twoje intencje ale tak właśnie to odbieram. A piszę o tym bo z mojego doświadczenia a) i b) są dość popularne w systemie szkolnictwa,nawet tego średniego,a zdarza się to i w wyższym.

Witam!

Pozwolę sobie wrócić do tematu matury. Zacznę po swojemu zadając pytanie: co to jest matura i jaki jest jej cel?

Dobrych kilkadziesiąt lat temu maturę nazywano “egzaminem dojrzałości do studiów wyższych”. W późniejszych czasach przydawka “do studiów” została usunięta i pozostał “egzamin dojrzałości”. Dojrzałości do czego? Ano dziś chyba nie bardzo wiadomo.

Kilka dni temu słuchałem wypowiedzi Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. Opisywał on cel jaki postawiono przed maturą. Tym celem jest odsianie 15% młodzieży, która się do tego dużą dozą pewnością nie nadaje, możliwości studiowania. Jednocześnie ma umożliwić dalszy rozwój wszystkim pozostałym – i tym przeciętnym i tym bardzo wybitnym. Matura ma być znów “egzaminem dojrzałości do studiów”.

Ten sam Dyrektor przyznaje, że matura nie jest rozwiązaniem na wyłanianie i promocję talentów, bo jako egzamin masowy się do tego nie nadaje. Jednocześnie przyznaje, że w naszym systemie edukacji brakuje systemu wyłaniania, kształtowania i utrzymania osób wybitnych.

Moim zdaniem, do wyłaniania talentów mogą służyć olimpiady przedmiotowe, o których tu już wspomniano.

Ocenę matury (czy czegokolwiek innego) prowadźmy z punktu widzenia celów jakie się przed nią stawia. Oczywiście same cele możemy oceniać niezależnie.

Pozdrawiam,

Kuba

Oreście: czy to, że większość Twoich rówieśników nie czytała lektur traktujesz jako wymówke, usprawiedliwienie tego dlaczego Ty nie czytaleś? Życie nie znosi usprawiedliwień, co na pewno wiesz z tego blogu. Chcąc w życiu coś osiągnąć, chcąc wejść na salony, rozumieć świat, w którym się żyje wypada być człowiekiem wszechstronnym, wykształconym. Wypada brać udział w lekcjach języka polskiego, historii. Wypada przeczytać wspomnianego już tutaj “Pana Tadeusza” i wiele innych książek. Także po to, żeby dobrze czuć się wśród osób wykształconych. Zgadzam się z Jakubem, że w późniejszym czasie niezwykle trudno może Ci być nadrobić tę stertę zaległości ze szkoły jaka już dziś nad Tobą ciązy. I to może nie być korzystne dla Twojej jakości życia.

Oreście: nie chcę Cię oceniać czy krytykować. Zastanawia mnie tylko Twoje podejście. Bardzo chętnie zdobywasz wiedzę specjalistyczną, potrafisz ją wykorzystać w praktyce, ale zapominasz przy tym o wiedzy elementarnej jaką powien posiąść każdy wykształcony człowiek. Wydaje mi się, że przez Twoje obecne podejście możesz sobie narobić sporo kłopotów w życiu. Zobacz choćby jakie kompleksy ma wspomniany już w tym temacie Michał Koterski z powodu niedostatecznej ilości elementarnej wiedzy…

Nie chcę Cię nawracać, ale przemyśl proszę to co napisałem.

Pozdrawiam – Ryszard.

Jakub:
Kiedyś chodzienie w krótkiej spódniczce spod której było widać kolana było powodem do wstydu… dziś z pewnością chętnie spoglądasz na kobiety w mini. Ja wiedzę (i nie tylko) oceniam przez pryzmat przydatności, własnych potrzeb. Daleki jestem od wszelkich rekomendacji typu “trzeba/należy/powinno się/muszę”. Mam wolną wolę, rozum i chętnie z nich korzystam

Ryszard:
Mam do Ciebie generalną prośbę: rozmawiaj ze mną a nie rzucaj sloganami.

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Witam

Orest:

Wytłumacz mi co takiego zdarzyło się w ostatnich latach, że znajomość lektur rzekomo straciła na znaczeniu? W czym one mogą przeszkodzić? W “rozwoju osobistym” lub “kreatywności”? W jaki sposób elementarna wiedza o Szekspirze czy Sienkiewiczu może zaszkodzić młodym ludziom?

pozdrawiam

Jakub

Witam,

Alex:
“Młodsze Koleżanki i Koledzy, nie dajcie się, odhaczcie jakoś tę chorą instytucję, a potem zacznijcie samodzielnie zdobywać niezbędną wiedzę i umiejętności.”

Jeszcze w czerwcu chodziłem do jednej z lepszych LO w Krakowie. Miałem fatalną klasę (w której spora grupa osób miała spore problemy z poprawnym i jasnym wyrażaniem swoich myśli) i cały szereg nauczycieli po których było widać, że przychodzą na lekcje w najlepszym przypadku po to, by przygotować ucznia do egzaminu…

Nie jestem Mały Kazio i tym roku zacząłem naukę w lokalnej szkole IB Diploma Programme (program matury międzynarodowej)
http://www.ibo.org/diploma
http://en.wikipedia.org/wiki/IB_Diploma

Niektóre cechy programu:
- nauczanie wszystkiego w języku angielskim (poza literaturą)
- samodzielny wybór przedmiotów (w ramach grup przedmiotowych, np. matematyka musi być, ale uczeń wybiera poziom albo literatura musi być, ale uczeń wybiera język)
- nacisk na interdyscyplinarność – każdy ma w programie lekcje TOK (theory of knowledge), CAS (obowiązek aktywności pozaszkolnych), jest do zrobienia projekt doświadczalny z 3 przedmiotów naraz
- nacisk na własnoręczne eksperymenty z przedmiotów przyrodniczych
- dyplom IB jest akceptowany na bardzo wielu uniwersytetach w Europie
- nacisk na użycie “nowoczesnych” technologii (w pracach z matematyki jest osobne kryterium “use of technology”)

Ze szkoły jestem teraz bardzo zadowolony, mam też np. najlepszego matematyka jakiego miałem do tej pory (w ogóle nauczyciele są bardzo profesjonalni – widać, że im zależy).

Pozdrawiam,
Szymon B

Oreście: napisałeś, że: “Ostatnie Twoje komentarze odebrałem jako indoktrynację na rzecz czytania pozycji z kanonu lektór szkolnych, w którym brakuje Twojego osobistego zdania, Twoich doświadczeń czy opisu jak to funkcjonuje u Ciebie i jakie przynosi to Tobie osobiste korzyści.”
Korzyść jest niezaprzeczalnia. Jest to wiedza i świadomość. Uważam nadal, że chcąć się w przyszłości odnaleźć wśród ludzi na poziomie i wykształconych trzeba bardzo dużo czytać. I dobrze, jeśli nie są to w większości treści specjalistyczne.

W jakim celu napisałeś wyraz “lektury” przez “ó” ? Normalnie jest to błąd ortograficzny. Czy chciałeś coś ważnego wyrazić przez zastosowanie niepoprawnej pisowni?

Pozdrawiam – Ryszard.

Witam ponownie

Jakub piszesz
“Jest to oczywiste. Szkoła jest oparta z założenia na autorytecie, nie zaś na relacjach partnerskich.

Gdyby 14-16 latkowie czytali wyłącznie to na co mają ochotę, zdecydowana większość nigdy nie sięgnęłaby po pozycje bardziej wartościowe, ambitniejsze lub dojrzalsze. ”

Myślę że autorytet i relacje partnerskie wcale się nie wykluczają. Z własnych doświadczeń mogę powiedzieć, że jeszcze nie miałem autorytetu z którym nie byłbym w relacjach partnerskich.

Myślę że w przypadku szkół bardziej pasuje słowo “autorytaryzm” niż “autorytet” ;]

Jeśli chodzi o przymus jako lekarstwo na problem z nieczytaniem książek, które nazwane zostały tutaj wartościowymi, to sami widzimy że się nie sprawdza. Po co więc go utrzymywać?

Przyczyny tej nieefektywności są moim zdaniem (co najmniej) dwie i przewijają się w całej naszej rozmowie – po pierwsze z niewolnika nie ma pracownika i nikt na siłę się nie zachwyci, po drugie, znajomość tych książek najwidoczniej nie jest niezbędna.

Na koniec mały eksperyment myślowy który proponuję wszystkim, którzy uważają, że wiedza przekazywana na lekcjach polskiego jest elementarna i życiowo niezbędna każdemu człowiekowi na poziomie:

Czy moglibyście ustosunkować się do podlinkowanej przeze mnie sceny z Ferdyrurke ? Innymi słowy “Co autor chciał przekazać?” i jakie nauki, przydatne w życiu każdemu człowiekowi na poziomie(bo przecież pochodzące ze szkolnego kanonu) powinien wyciągnąć z tej sceny każdy pilny uczeń?

pozdrawiam ;]
Michał

Michał:
Myślę, że niemal każdy kto czytał Ferdydurke dopatrzył się jak Gombrowicz wyśmiewał wiele ówczesnych dziwnych obyczajów. Wiele z nich mamy i dzisiaj… i nawet ci co przeczytali wciąż je kultuwują, nie wyciągając nic z tego utworu

Jakub:
“Czy z tego wynika, że wiedza ogólna o świecie jest zbędna?”
O którym świecie mówisz? O planecie Ziemia, a co za tym idzie o wiedzy dotyczącej średniej rocznej temperatury na Grenlandii, głębokości Rowu Mariańskiego, o historii powstania Stanóch Zjednoczonych itd.?
Czy może o świecie tym otaczającym bezpośrednio nas, jak nowoczesna technologia, którą się posługujemy i posługiwać będziemy, jak prawo, podatki, ekonomia itd.?

Brak wiedzy nie jest takim samym defektem jak brak umiejętności. Całkowicie się zgadzam z Tobą, że brak wiedzy utrudnia rozwijanie umiejętności

Pozdrawiam radośnie,
Orest

Witam

Orest:

“Myślę, że niemal każdy kto czytał Ferdydurke dopatrzył się jak Gombrowicz wyśmiewał wiele ówczesnych dziwnych obyczajów. Wiele z nich mamy i dzisiaj… i nawet ci co przeczytali wciąż je kultuwują, nie wyciągając nic z tego utworu ”

Owszem. Jednak sam Gombrowicz był wszechstronnie wykształcony i oczytany. Czy traktujesz ten fragment jako usprawiedliwienie dla nieczytania?

“O którym świecie mówisz? O planecie Ziemia, a co za tym idzie o wiedzy dotyczącej średniej rocznej temperatury na Grenlandii, głębokości Rowu Mariańskiego, o historii powstania Stanóch Zjednoczonych itd.?”

Nie popadajmy w absurdy. Znajomość “Pana Tadeusza” czy “Lalki” lub historii własnego kraju to nie to samo co średnia temperatura na Grenlandii. Znajomość podstawowych lektur to nie wiedza specjalistyczna dla wtajemniczonych. Poza tym bądźmy rozsądni – w zależności od wydania “Pan Tadeusz” liczy 250-300 stron. Czytając godzinę dziennie po tygodniu znasz całość utworu – czy to tak wiele?

“Czy może o świecie tym otaczającym bezpośrednio nas, jak nowoczesna technologia, którą się posługujemy i posługiwać będziemy, jak prawo, podatki, ekonomia itd.?”

Ależ właśnie o to chodzi by szkoła przekazała Ci wiedzę, która nie ogranicza się wyłącznie do codziennych zajęć. Nie taki jest sens edukacji szkolnej. Co do nowoczesnych technologii to raczej młodzi ludzie uczą starszych ich użycia, nie odwrotnie.

Michał Hubicki:

O stosowaniu słowa autorytet można wiele dyskutować, ale za bardzo odbieglibyśmy od głównego wątku. Dobrze, że spotkałeś takie osoby, które były jednocześnie autorytetem i partnerem.

Użyłem tego zwrotu “szkoła oparta jest na autorytecie” w innych znaczeniu. Chodziło o to, że w szkole, na uczelni są osoby które wiedzą i przekazują informacje (nauczyciele, wykładowcy) i Ci którzy nie wiedzą i je przyswajają (uczniowie, studenci). Tak więc uczniowie podlegają nauczycielowi, nie znajdują się oni na równej, “partnerskiej” stopie.

Witam

Orest:

“Pisząc ” (…) Wiele z nich mamy i dzisiaj… i nawet ci co przeczytali wciąż je kultuwują, nie wyciągając nic z tego utworu ” chciałem Tobie i Ryszardowi coś w bardzo delikatny sposób przekazać. Jeśli razem z Ryszardem dacie mi przyzwolenie na otwarty i dosadny przekaz, to chętnie Wam to rozszyfruję”

Chyba nie sądzisz, że zacytowałem tekst, którego nie przeczytałem i nie zrozumiałem?

“O historii Stanów Zjednoczonych, o głębokości Rowu Mariańskiego i średniej rocznej temperaturze na Grenlandii uczy się w szkole, którą tak bardzo bronisz – gdzie tu popadanie w skrajność?”

Kończyłem szkołę nie tak dawno temu i nie przypominam sobie, by ktokolwiek wymagał ode mnie znajomości rocznej temperatury na Grenlandii czy głębokości Rowu Mariańskiego, choć egzekwowano wiele innych rzeczy. A historia USA zajmuje może kilka godzin lekcyjnych i są to w dużej mierze wydarzenia połączone z I i II Wojną. Jedyna (jedna) lekcja wyłącznie o Stanach dotyczyła Wojny Secesyjnej.

“Wiedza specjalistyczna nie jest dla “wtajemniczonych” – nie w obecnych czasach, nie przy obecnym dostępie do wiedzy (chociażby internet) ”

Przeczytaj jeszcze raz fragment w którym o tym piszę, a zobaczysz co mam na myśli.

“… a dopiero dorosłym ludziom fundował specjalizacje i wybór tego co chcą się nauczyć.”

A gdzie napisałem, by “fundować specjalizację” młodym ludziom? Wszystkie moje posty jak i posty Ryszarda dotyczą właśnie tego, by dać jak najszersze wykształcenie obejmujące historię, język polski, języki obce, matematykę, nauki przyrodnicze. Głównym celem liceum powinno być uformowanie przyszłego inteligenta, człowieka o nieco rozleglejszych horyzontach niż wypełnianie PIT-u.

pozdrawiam

Jakub

A ja na zakończenie dodam, ze dzisiaj napisałem ostatnią maturę i bardzo miło oceniam te egzaminy, zarówno poziomy rozszerzone, jak i podstawowe. Nie wiem, jaka była stara matura, ale jak dla mnie to nowa była bardzo, bardzo OK. No i teraz ten przyjemny odpoczynek. Dziadek zawsze mi mówił, żę Niemcy mają powiedzenie, że “najpiękniejszy wieczór jest po dobrze przepracowanym dniu”. Może Alex będzie umiał potwierdzić, czy tak się dalej mówi, ale właśnie taki wieczór mam przed sobą .

Pozdrawiam pohistorycznie pomaturalnie

Łukasz Kasza

O równaniu w dół jeszcze słów kilka:

Będąc w piątek w bibliotece usłyszałem fragment rozmowy pewnej studentki, piszącej właśnie magisterkę. Spotkała się z ciekawym zastrzeżeniem co do swojej pracy: Promotorowi, któremu (jak sama nazwa wskazuje) bardzo zależało na postępach nauki swojej podopiecznej, nakazał jej przepisać jeden z rozdziałów. Uzasadnienie? Bo to ‘ma być praca magisterska a nie porywająca rozprawa doktorska i ona ma temat zmieścić w 20 stronach’.

I dobrze jej tak – za dużo i za dobrze napisała,niech się dostosuje ;]

Pozdrawiam
MH

Witam! Tu macie polski przykład, jak osoba funkcjonująca w branży i zapewne nieźle prosperująca nie ma pojęcia na temat zagadnień ze swojej dziedziny poruszanych na maturze !!! Link (pierwszy film, 1:37′) http://deser.pl/deser/1,83452,6595222,Michal_Pirog_oblewa_mature_z_wiedzy_o_tancu.html
Czy uważacie, że to w porządku?
Riffi

Prof. Mikołaj Rudolf z Wydziału Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego komentuje (treść opublikowana w internetowym wydaniu Gazety (www.gazeta.pl) zamieszczona w artykule pt. “Na uczelnie trafiają niedouczeni kandydaci”).

“Błędy ortograficzne w pracach zaliczeniowych to standard. Studenci coraz częściej stosują zapis fonetyczny zdań, co znaczy, że w ogóle nie czytają. Studenci chemii mają problemy z przeliczaniem jednostek miary i wagi, niektórzy nigdy samodzielnie nie obsługiwali żadnych urządzeń laboratoryjnych, nie przeprowadzali najprostszych doświadczeń. Na pytanie, kto potrafi zmontować prosty obwód elektryczny, zgłosiło się kilka osób z kilkudziesięciu obecnych na wykładzie. Student III roku chemii nie potrafił powiedzieć, na jakiej zasadzie świeci żarówka.”

“Prof. Rudolf: – Większość z 20-latków ma fałszywe przekonanie o jakości swojej wiedzy. Dla nich wiedza równa się umiejętności znalezienia informacji w internecie. Wstukują hasło w Google’u i wydaje im się, że już coś wiedzą.”

“- Dlatego program jest przeładowany niepotrzebnymi wiadomościami. Nie wszyscy mają potencjał i ambicje uczniów wrocławskiej “czternastki”. W efekcie większość licealistów żongluje hasłami, lecz nie ma o nich elementarnej wiedzy – mówi prof. Rudolf. – Maturzyści znają pojęcie kodu DNA, za to 80 proc. z nich nie potrafi rozróżnić kłosów czterech najbardziej popularnych zbóż ani nie wie, jak powstaje cukier.

Wycinek z listu czytelniczki internetowego wydania Gazety (www.gazeta.pl) opublikowany w artykule pt. “Z każdym rokiem ze studentami jest coraz gorzej”

“Jestem z pokolenia czterdziestolatków i przerażają mnie studenci, z jakimi z roku na rok mam do czynienia. Początkowo jak trafiły mi się takie “okazy”, to brałam je za tzw. wyjątki potwierdzające regułę – jednak z każdym rokiem jest gorzej! To, że osoby zajmujące się ochroną środowiska – studia politechniczne, ścisłe – nie umieją ułożyć zwykłej proporcji do obliczenia stężenia roztworu, czy nie wiedzą, co to za symbol “Mg”, uważam za karygodne! I to nie są studenci I roku, tylko osoby kończące studia i piszące swoje prace magisterskie, potencjalnie za kilka lub kilkanaście miesięcy magistrzy i moi przyszli koledzy i koleżanki w branży! Pomijam, że zwykle nie mają żadnych zainteresowań, a podanie o pomoc w swoich pracach piszą mailem jak do kumpeli z trzepaka.”

Jak oni się dostali na studia? Po co studiują? Czym się zajmą po ich ukończeniu (je śli w ogóle ukończą)? Zatrważający jest ten brak podstawowej wiedzy…

Jakie są Wasze doświadczenia?

Pozdrawiam,
Mar.

Z artykułu pt. “Mielenie mózgu” zamieszczonego na łamach Dziennika:

“Dziennik zorganizował eksperyment. Dobre uczennice z dobrych liceów uczone przez dobre polonistki napisały starą maturę z języka polskiego, czyli po prostu wypracowanie. Okazuje się, że napisały na tróję. Posługiwały się ubogim słownictwem, nie wyszły poza schematy, wyraźnie bały się rozmachu, fantazji, erudycji. – To produkty nowego systemu nauczania – mówią eksperci poproszeni przez nas o przyjrzenie się zjawisku.”

“Ale zaraz potem jeszcze gorsza wiadomość. Okazuje się, że słabi uczniowie z nowych matur humanistycznych dostają w wielu wypadkach lepsze stopnie niż ci dobrzy, którzy na lekcjach wypowiadali się i pisali ze swadą.(…)”.

“Opowiada moja znajoma o swojej córce z drugiej klasy dobrego warszawskiego gimnazjum i o jej kolegach. – Na polskim, historii, WOS uczą ich pod klucz na egzaminie, więc może dlatego te przedmioty stały się tak przewidywalne i nudne. Mają się nauczyć trafiać w odpowiednie słowa, powielać myślowe kombinacje.

Inna moja znajoma ma córkę jeszcze w podstawówce. Czy w tej szkole uczą pisać po polsku? Tak, przecież szykują uczniów do pokonywania tak zwanych rozprawek. Wszystko musi być systematyczne i schematyczne, łącznie ze znormalizowanymi rozmiarami tekstów. Nie ma mowy o zabłyśnięciu, puszczeniu wodzy fantazji, wyjściu poza program. Być może taka dyscyplina ma nawet jakiś sens – przygotowuje do zwięzłego wyrażania myśli, idealnej umiejętności choćby dla dziennikarza. Ale przecież to niejedyna umiejętność, jaką powinniśmy nabywać w szkole. Bo równocześnie kształcimy ludzi bez wyobraźni, schematycznych, przewidywalnych.”